Home > Bez kategorii > Wspomnienia Jadwigi Święch (z d. Kuriata)

Wspomnienia Jadwigi Święch (z d. Kuriata)

Listopad 9th, 2026

Teraz o tragedii na Wołyniu.

To był styczeń 1942 roku. Mój dziadek Mikołaj Kuriata zauważył w lesie jakieś poruszenie. Nie był pewien kto może stać za gęstymi gałęziami. Strach i przerażenie sparaliżował jego ciało. Nie spanikował. Stał nieruchomo i czekał. Nagle z gęstwiny zaczęli się wyłaniać ludzie, pierwsi wyszli starsi mężczyźni, a następnie kobiety z dziećmi. Moja mama natychmiast ukryła dzieci w zabudowaniach gospodarstwa. Widok był przerażający. Nie jedli od kilku dni. Kobiety płakały tuląc swoje pociechy. Grupa była bardzo liczna. Udało im się uciec przed masakrą w Ludwipolu i Kostopolu.

Warunki do ukrycia tylu żydów w gospodarstwie były idealne. Dom stał na skraju lasu. Dla tych którym zabrakło miejsca w domu zrobiono w lesie lepianki (kurenie). Nie były to super warunki, ale przynajmniej mogli się ukryć przed Niemcami i Ukraincami.

Moja mama Michalina zajmowała się dziećmi również tymi chorymi. Oczy małych dzieci ale również dorosłych mogły powiedzieć wiele. Szeroko otwarte czekające na ratunek. Czemu są winne, że tak cierpią?

Będąc na jubileuszu w Synagodze Rutika Rafael poprosił mnie abym wspomniała o mojej rodzinie. O historii mojej rodziny, o ukrywaniu i ratowaniu Żydów. Jak mi wiadomo jestem ostatnią osobą w mieście której rodzina ratowała Żydów. Jestem dumna z mojej rodziny.

Kategorie:Bez kategorii Tagi:
Komentarze są zamknięte